Bus

Donderdag is de derde deadline gekomen en weer gegaan en heeft mijn derde essay zijn weg naar de corrigerende docente gevonden. Hopelijk. Deze inleverdatum was tevens het einde van het eerste semester en dat was reden om dit zeer speciale weekend goed te vieren. Dat goed vieren vond deze keer plaats in Leeds aangezien Olli een kleine week eerder had aangekondigd naar Leeds te gaan: "Ik wil naar Leeds om alle eerstejaars in de Basement te vermijden; het kan me niet schelen hoeveel het kost, maar ik ga naar Leeds en kom met een taxi terug. " Dit alles werd ons op wat agressieve manier medegedeeld maar we mochten allemaal mee.

Dus toog het gezelschap op vrijdagavond naar Leeds. We hadden een local bij ons die niet zo local is maar in Leeds heeft gestudeerd dus toch enigszins bekend was en dus leuke kroegen wist. Zeker de eerste was een ouderwetse gezellige Engelse pub, dus daar hebben we tot 10 uur gehangen. Vervolgens zijn we verhuisd en een uur later trad er een schisma op tussen mensen die dachten terug te gaan met de laatste trein en mensen die er diep nachtwerk van gingen maken. Van de laatste heb ik vernomen dat het allemaal erg leuk en gezellig was, maar om eerlijk te zijn, ze hadden veel minder te vertellen dan Antonia, Katrin beiden uit Duitsland en ik die er drie uur over gedaan hebben om op een vrijdagavond terug te komen naar Bradford.

Het ging fout bij het missen van de laatste trein om 11:08, wat, laten we eerlijk zijn, dorpse tijden zijn voor een laatste trein. En technisch gezien hadden we het kunnen redden maar er staan op het station van Leeds mannetjes bij poortjes en als je geen kaartje hebt kun je niet eens naar de perrons. En ook in Engeland kun je geen treinkaartje in de trein kopen. Nee we kwamen er niet door dus misten de trein. Met 1 minuut. Op het station kwamen we wel Waqar, Tosin en Kristin tegen die later kwamen. Na kletspraat besloten we op zoek te gaan naar het busstation dat niet bij het treinstation is in Leeds.

Bij de bussen aangekomen bleken de gewone streekbussen al niet meer te rijden. Dit was om half 12. Maar de National Express reed nog wel. En de bus zou om 00:40 vertrekken. Dat was nog meer dan een uur weg dus heb je rustig de tijd om kaartjes te kopen, de machine je geld te laten opvreten en dat terug te moeten vragen én fastfood te eten. Om half 1 waren we netjes op tijd terug bij de bus. Want er stond op het kaartje dat je er 10 minuten van tevoren moest zijn. De bus was er ook al. Een dikke chauffeur-meneer liep in de rondte te stappen maar die ging niet meer naar Bradford. Die bleek helemaal nergens naartoe te gaan want hij had al teveel uren gemaakt en mocht ons dus niet brengen. Intussen voegden Maggie uit Canada en Sian zich bij ons. Katrin raakte geïrriteerd en vond dat we maar moesten vertrekken waarop Maggie het commentaar leverde 'ik ben Duits en wij vertrekken op tijd'.

Een kwartier later was er nog geen chauffeur in zicht die ons terug naar Bradford kon brengen, Maggie riep dat ze haar geld terug wilde, Katrin dat ze naar huis wilde en Sian luisterde naar de inmiddels wanhopige security-man. We moesten rustig wachten, er ging een bus weg maar hij moest nog een chauffeur vinden. Vanwege een ongeluk op de M6 waren er grote vertragingen. Uiteraard voel ik mij opnieuw gesterkt in mijn overtuiging dat bussen niet te vertrouwen zijn en dat je zo min mogelijk met de bus moet. Maar wat te doen als je voor onbepaalde tijd op een bus moet wachten op een saai busstation. Dan vraag je aan een wildvreemd stel waar ze vandaan komen. Stel in kwestie was zeer verbaasd, nee maar we vroegen ons af of ze uit Bradford kwamen. Dat bleek niet het geval. De security had zich om deze tijd in zijn hok verstopt, misschien was hij bang geworden.

Om kwart over één verbeterde de situatie aangezien er niet één maar twee bussen binnenkwamen die naar Bradford gingen. Eén chauffeur bleek ook niet meer te mogen rijden maar de andere gelukkig wel en die zou ons thuisbrengen. We hadden de hele bus bijna voor onszelf; blijkbaar gaan niet veel mensen om 1 uur 's nachts terug naar Bradford. Halverwege zei Sian halfhard dat de weg niet klopte. Dat bleek een juiste analyse; midden in de nacht maken buschauffeurs blijkbaar wel eens een omweg om een collega af te zetten. Om kwart voor twee waren we terug in een zeer regenachtig Bradford. Maggie en Sian moesten een andere kant op, en ik liep dus verder met Antonia en Katrin. Op de weg naar huis kwamen we medestudenten tegen die in de giet een patatje stonden te eten en om twee uur dreven we Bradford Hall binnen, waar ik Olli via een briefje op zijn deur op de hoogte bracht van de moraal van de avond: ga nooit nooit om elf uur weg. Voor mezelf heb ik voor de zoveelste keer vastgesteld dat ik tegen de bus ben en niet graag met de bus ga. Vorig jaar leek mijn aversie tegen bussen af te nemen door goede ervaringen met de Parijse nachtbus, maar het is weer terug bij af, bussen zijn niks.