Zaterdagmorgen vroeg was het tijd om na twee maanden thuis hangen alles weer in te pakken en op weg te gaan. Op weg naar Bradford. Met een auto en een caravan vol met spullen naar de boot en om 12 uur was het naar Engeland varen. Gelukkig over een kalme zee, want ik heb het niet op golven. Ik heb het helemaal niet op golven zullen we maar zeggen. Vanaf Dover is het nog 6 uur rijden naar Harrogate, waar we op de camping zouden staan. Om half 7 kwamen we er aan.
Zondag was het dan de Grote Verhuisdag. Eerst alleen met de auto, nog steeds vol met spullen naar Bradford. Ik diende mij te melden in het hoofdgebouw, waar gekeken werd wie ik was en welke kamer ik kreeg. Daarna naar Bradford Hall. De portiers deelden de sleutels uit en medestudenten die hier al waren hielpen met de bagage. Dat is bijna schokkend als je uit Parijs komt en je met de metro en de bus verhuist. Wat niet ideaal is, maar dat terzijde. Eerst even kijken hoe het er binnen uitzag.
Tot mijn grote opluchting en blijdschap heeft mijn kamer een L-vorm en is redelijk groot. Niet groter dan 12m2, dat natuurlijk niet. Maar ik zit niet met de wastafel midden in mijn kamer, die zit een beetje aan de zijkant. Het bureau blijft gewoon achter het bed staan, dus we konden gaan uitladen, het Ivarrek in elkaar zetten en de kleding in de kast hangen.
Met de hoeveelheid zooi die ik bij me heb, kostte het nog vrijwel de hele dag om alles te verslepen en uit te laden, maar het resultaat mag er zijn. Mijn kamer is weliswaar geen balzaal, maar wel heel knus. De spullies en prullies op het rek, het bed is overdag eigenlijk een bank en mijn kamer is van buiten goed te herkennen: ik ben de enige met plantjes. Hier houd ik het wel weer een jaar uit!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten